ท่ามกลางมหาชนนับ 10,000 คน ที่รายล้อมข้าพเจ้าอยู่
ทุกคนที่เป็นแขกเหรื่อในงานต่างชื่นมื่นกับ "ความสำเร็จ"
ของบรรดาลูกหลานของตัวเอง
บ้างถ่ายรูป บ้างยืนแสดงความยินดี ล้วนเป็นภาพประทับใจ
การเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร นั้นถือได้ว่าเป็นศักดิ์ศรี เกรียติยศ แก่วงศ์ตระกูลก็ว่าได้
ท่ามกลางความยินดีปรีดาอย่างยิ่งนั้น มีครอบครัวหนึ่งที่ข้าพเจ้าได้ให้ความสนใจอยู่...
นั่นคือครอบครัวของเพื่อนข้าพเจ้านั่นเอง
เนื่องจากการเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรนั้นต้องแต่งกายให้ถูกต้องตามระเบียบ
ซึ่งเพื่อนของข้าพเจ้าชื่อ กวาง นั้นไม่ได้นำเข็ม วิทยฐานะ, และเข็มต่าง ๆ อีกมากมายมา
แน่นอนต้องนำมาซึ่งความไม่สบายใจให้กับเจ้าตัวเป็นแน่
พอทางด้านผู้ปกครองทราบ ผู้เป็นบิดาก็ออกปากว่าจะไปเอามาให้....
"พ่อไม่ต้องไปหรอก....อยู่ถ่ายรูปกับกวางที่นี่แหละ เดี๋ยวหนูไปเอาเอง" พอสิ้นเสียง
เธอคนนั้นก็วิ่งออกมาพร้อมเรียกมอเตอร์ไชค์รับจ้าง วิ่งตรงจากไบเทค บางนา - สะพานพระรามเจ็ด
บางท่านอาจไม่เข้าใจว่าระยะทางไกลแค่ไหน
แต่ระยะทางก็ไม่สู้กับสภาพการจราจรในกรุงเทพมหานครแห่งนี้ได้
เธอไปและกลับเพื่อเอาเข็มวิทยฐานะ และเข็มอื่นๆ มาให้เพื่อนที่กำลังจะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรทันเวลา
ทุกท่านครับ เรื่องที่ข้าพเจ้าได้เล่าให้ทุกท่านฟังไปนี้ หาได้เป็นเรื่องแต่งขึ้น แต่เป็นความจริงทุกประการ
ทุกครั้งที่ข้าพเจ้านั่งคิดถึงเรื่องของ เพื่อน 2 คนนี้แล้ว
ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกประทับใจใน "ปริมาณความสัมพันธ์" ระหว่าง 2 คนนี้
ลองถามตัวท่านดูเถอะครับว่ามีเพื่อนแบบนี้หรือเปล่า....
ออ...อีกอย่าง 2 คนนี้เป็นผู้หญิงนะครับ
ขอบคุณทุก ๆ อย่างที่ทำให้ข้าพเจ้าได้รับรู้เรื่องที่ดีงามเช่นนี้
Champ 7th